خلاصه كلمات اهل لغت اين است كه : شعيره به معنى علامت و نماد و چيزى است كه جنبه اعلام حسى براى مكتب يا مذهب يا هرچيز ديگر را داشته باشد . قوام شعيره به جنبه اعلام و اظهار و ابراز آن است . چيزى كه يك عدّه ، يا يك مكان ، يا يك زمان و يا يك مكتب ومذهب را به وسيله علامتى محسوس از غير آن متمايز مىسازد ، وسبب اعلاء و عظمت و بزرگى آن در نظرها مىشود . اين اعلام حسى در مقابل اعلام فكرى قرار دارد . از اين كلمات و غير آن به خوبى به دست مىآيد كه ركن ركين در شعيره و شعائر جنبه اعلام و اظهار و اعلاء است . هميشه عقلاء با قرار دادن يك شعار براى مكتب و مذهب ومرام و منش خود ، سايرين را از مضمون مكتب و مذهب و مرامشان مطلع مىنمايند ، و آن شعار را نمادى براى خود به حساب مىآورند ، و از اين رهگذر سعى در تعالى منويات و مكتب خود دارند . حتى گروهها و موسسات و شركتهاى تجارى و غير تجارى نيز براى خود شعار و آرم و علامتى را قرار مىدهند ، تا معرّف آنها بوده و آنها را از ديگران متمايز سازد . فرقى نمىكند كه آن شعار از سنخ كلمات باشد يا نقوش يا اعمال خاصى كه انجام آن به معنى اظهار وجود و اعلام حيات براى آن مكتب يا شركت يا موسسه و طيف خاص به حساب آيد . بنابراين شعائر همانند كلمات و نقوش و رسوم از سنخ دوال است يعنى چيزهايى كه بازگو كننده معنايى ديگر ميباشند ، از اين رو هر چيزى كه در آن مبارزه مذهبى بوده و جنبه تبليغى و اعلامى براى دين